Water

Zolang geleden

om te kunnen leven

Zolang gestreden

en niet opgegeven

Zo vaak gebeden

mag het nog even?

En toch verliezen

o, God waarom?

Omdat het echt

niet anders kon?

Zo vol goede moed

en hoop voor morgen.

Zo graag willen leven

om nog te zorgen

En toch op het laatst

ging het niet meer.

We moesten je laten gaan

al deed het nog zo zeer

Jouw lichaam

kon dit niet meer aan.

Hij nam je mee

in Zijn Vaderhand

naar de overkant

van die grote

diepe zee

Daar wacht jij

in het beloofde land

op mij.

Fokkelien

Bij de grens is het water, de soldaten

de brug is dicht, dus blijven staan

schoten zeggen, je mag niet verder

terug naar Rwanda, durf je niet te gaan

Het leven daar, werd een hel

je vader, je moeder afgeslacht

samen met wel honderd anderen

op een grote hoop gebracht

Dorpsgenoten om je heen

werden zomaar in elkaar gehakt

zelf heb je onder al die lijken

gekeken en naar lucht gesnakt

Nu ben je moederziel alleen

de verdeeldheid is zo groot

en moet je ook nog vechten

tegen ziekte en de hongerdood

En wij zien alles hier

met lede ogen aan

alhoewel laatst

hebben we die machtiging

toch maar op de post gedaan

Laten we hopen dat het zal helpen

laten we bidden elke dag weer

laten we t’zeggen, laten we’t smeken

God breng in deze ellende een ommekeer!

fokkelien

Stil kijk ik in het water

zie donkere wolken overdrijven

met een heel klein stukje blauw

zo kan het toch niet blijven

wind waai ze uit elkaar

toe doe het nu gauw

Ik kijk in het water

zie al die druppels regen

ze maken nieuwe kringen

ik hoor het geluid:

je moet opnieuw beginnen

dan kom je vooruit

Ik kijk het is wat later

één wolk is verdwenen

een paar zonnestralen

maken een zee van licht

ze schitteren op het water

het is een prachtig gezicht

een hemels bericht

Fokkelien

Door de zee genomen

Gezonken

Verdronken

Weg zijn alle mooie dromen

Één grote golf

Een ongelijke strijd

Zonder identiteit

Raakten zij hun leven kwijt

Zoveel niet te bevatten

Liggen op een rij

Zij aan zij

God sta hen die leven bij!

Sommigen al begraven

Of verbrand

Tot as

Voor ze wisten wie het was

Families uit elkaar gedreven

Geliefden

Nog in leven?

Waar zijn ze gebleven?

De wereld moet nu samen delen

Getroffen zijn er velen

Misschien valt er daardoor

Nog iets te helen!

Fokkelien

Als er storm komt in het leven

je niet weet hoe het zal gaan

als je je over moet geven

aan een niets wetend bestaan

Als woorden eens konden bevatten

wat jij voelt diep in je hart

het is moeilijk in te schatten

wat dit alles voor jou omvat

Als de dag van morgen

veel te snel aan komt waaien

weet je dan ondanks al je zorgen

steeds weer bij te draaien

Als je Zijn koers blijft varen

met het kompas in je hand

wees dan niet bang voor gevaren

Hij brengt je altijd weer aan land!

Als je deze storm wil bedwingen

vertrouw en zet je zeilen bij

weet dat Iemand in wil springen

Hij zorgt voor jou en is erbij!

Fokkelien

Leven dat is eb en vloed

t’is liggen en weer gaan

soms is het bitter

dan weer zoet

t’vormt ons in ons bestaan.

Leven is blij zijn en is pijn

is donker maar ook licht

t’is iets wat er

altijd zal zijn

steeds met een ander gezicht

Leven is vaak een steile berg

t’is klimmen en weer dalen

soms weet je niet

hoe het verder moet

en dat is vreselijk balen

Leven kan ook een gevecht zijn

tegen dat waar je

verstrikt in bent geraakt

toch is er een uitweg

als jij dat wil

omdat je die Samen maakt

Leven dat gaat niet vanzelf

toch is het de moeite waard

ook al weet jij

net als ik

dat niemand voor zorgen blijft gespaard

Leven doe je met elkaar

het is vandaag en morgen

geniet ervan

en Leef!

elke dag heeft genoeg aan zijn eigen zorgen.

Leven is een Bron van liefde

Licht om je heen

en van Boven

ik hoop dat je daar kracht uit put

en erin blijft geloven!

Fokkelien

Als de storm weer oplaait in je leven

je niet weet hoe het zal gaan

je jezelf over moet geven

aan een onzeker bestaan

Gedachten die een loop gaan nemen

sprinten zomaar door de tijd

zetten je neer op beide benen

wordt het nóg een zware strijd

Bang dat het niet op zal houden

angst die door je aders spoelt

je zoekt woorden van vertrouwen

die verzachten wat je voelt

Blijf daarom nu heel dichtbij

zorg voor nu en niet voor later

vertrouw op de kering van het tij

eb en vloed hoort bij het water

Deze storm ga je ook bedwingen

zet daarom steeds je zeilen bij

weet dat Iemand in wil springen

Hij zorgt voor jou en is erbij

De grond onder je voeten ging beven

je onbezorgdheid woei mee met de wind

maar jij leeft je leven, om te leven!

en met Hem vaar je blind.

Fokkelien