Troost

Vaak voel ik me nog zo alleen

alleen met mijn verdriet

Er zijn heus wel mensen om me heen

maar jij bent er niet.

Ik heb wel vrienden die me steunen

die me helpen met me praten

Een schouder waar ik op mag leunen

toch voel ik me soms zo verlaten.

Mijn hart weet best, jij bent bij de Heer

maar mijn hoofd staat er even niet naar

Waarom, ja waarom ben jij er niet meer

zit ik hier, en ben jij ergens ……….. daar.

God hoe moet ik verder nu

het leven gaat maar door

Help mij met het zoeken

naar jou, naar jouw spoor

Zodat ik ook weer verder kan

want jij zit hier, binnen in mij

Alles wat ik van jou mee heb gekregen

maakt me toch weer een beetje blij

Fokkelien

Klein , klein kindje
kindje van het Licht
Jij mag verder stralen
voor Zijn aangezicht

Hij pakte je op
en nam je mee
naar de overkant
al voor de eerste barenswee
lag jij in Zijn Vaderhand

Geboren en gestorven
maar God zal voor je zorgen
bij Hem ben je geborgen
tot op de jongste morgen

wij mogen weten
dat eens op die dag
laten we dat nooit vergeten
zien wij ook jouw eerste lach.

Fokkelien.

Het is je overkomen
dat doet het maar één keer.
Stille velden, kale bomen.
De kou in ons hart,
die doet zo zeer.

We weten best
jij bent bij de Heer.
Maar ons hoofd,
staat daar nu niet naar.
Waarom lieverd,
ben jij er niet meer.
O God, wat is verliezen zwaar.

Kerst zou warmte moeten geven,
maar dat zit er nu niet in.
Wat mogen we nog verwachten
van dit leven.
Komt er ooit weer een begin?

t’Zal nooit meer worden
zoals het was.
Het is nu zoals het is.
Samen moet je leren leven,
met een gat, een groot gemis.

Van dat nu,
moet je weer iets maken.
Niemand kan zeggen hoe dat moet.
Denk aan jezelf en aan elkaar,
maar alles wat je doet is goed.

Fokkelien

Waar moeten we heen
Waar gaan we naar toe
Word jij van dat zoeken
Nou ook zo moe?

Er is zoveel ellende
Zo vreselijk veel pijn
Vraag jij je ook af
Moest het zo zijn?

Een wereld met oorlog
En dagelijks geweld
Waarin menselijk leven
Bijna niet telt

We vervuilen de aarde
Met rook en met vuur
Zelfs de regen die valt
Is al te zuur

Er is voedsel genoeg
Maar we kunnen niet delen
Daarom is er honger
Nog voor zo velen

t’Lijkt niet te veranderen
De wanhoop nabij
Wie van ons mensen
Keert nu het tij, jij?

Fokkelien

Ik zie een poort wijd open staan
Zeg je deze laatste morgen
Kom trek je mooiste feestkleed aan
Voorbij zijn nu je zorgen

Een kijkje in de hemel
Een glimp van hierboven
Gaf je de rust om te gaan
De zekerheid van echt geloven

Zo werd hier jouw laatste dag
Één van blijdschap en berusten
Hier en daar een lieve lach
En op het eind een welterusten

Slaap zacht, het Licht dat je nu ziet
Maakt je leven hier voorbij
Maar ondanks zorgen en verdriet
Zijn wij, voor jou vooral blij

Vader U wil ik nog één ding vragen
Geef ons dat vertrouwen
Ons leven die zin
Dat sterven niet het einde is
Maar bij U een nieuw begin.

Fokkelien

Als de strijd
Niet meer is te winnen
De tijd
Niet opnieuw kan beginnen
Je, je alleen
Nog wil bezinnen
Op de dag
Van vandaag.

Dan hoop ik
Dat deze dag
Er één is
Die er wezen mag
Met tranen
Maar ook met een (glim)lach
Op jouw gezicht
Wellicht.

Fokkelien

Leven is geboren worden
leven
maar ook sterven
dank u wel dat ik erin
van u
veel goeds mocht erven.

Leven is vreugde
verdriet
maar ook pijn
omdat u nu niet meer
hier
in ons midden kan zijn.

Leven is dankbaarheid
liefde
maar ook gemis
omdat de dag van vandaag
afscheid
voor u , van dit leven is

Leven is creatie
verf
een schilderij
een meester
die beelden achterlaat
in jullie en in mij

Leven is samen
voorgoed
weer bij elkaar
geborgen
in een nieuwe morgen
dag opa, dag vader
ga nu maar

Leven is eeuwig
Geloof
Het is waar
Bij Hem in de hemel
Ooit
Dan zien we elkaar!

Fokkelien